Publicystyka

07-02-2010 18:24

Futbol odKANTowany: Mistrzostwa albo życie

Nie od dziś poważnym zagrożeniem dla ludzkiego życia jest terroryzm. Większość z nas ma szczęście, że nie przekonała się o tym na własnej skórze. Nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, co czują ludzie dotknięci tym problemem. Dotyczy to zwłaszcza tych, których karze się za to, że ze spotkań z zamachowcami uszli z życiem.

31 stycznia do historii przeszła 27. edycja Pucharu Narodów Afryki. Po raz trzeci z rzędu kontynentalny czempionat Afryki zakończył się triumfem zawodników z Egiptu, a opiekun „Faraonów”, Hassan Shehata, stał się dzięki niemu najbardziej rozchwytywanym szkoleniowcem na Czarnym Lądzie. Egipcjanie cieszą się ze swojego niewątpliwego sukcesu sportowego, cieszą się organizatorzy z zysków z turnieju, cieszą się kibice uraczeni sporą dawką wspaniałych piłkarskich emocji. Nic, tylko spocząć na laurach i upajać się radością z wykonanego zadania. Czy jest w końcu ktoś, kto na turnieju stracił? Problem tkwi w tym, że jednak ktoś stracił i to naprawdę sporo.

Logo CAF (fot. en.wikipedia.org)

Nie ulega wątpliwości, że największym zaszczytem dla każdego piłkarza jest gra w drużynie narodowej, zwłaszcza podczas wielkich turniejów. Za taki należy uznać Puchar Narodów Afryki. Bardzo dobrze chciała się na nim zaprezentować reprezentacja Togo. Do dobrej gry motywowała ich szczególnie konkurencja o miejsce w fazie pucharowej mistrzostw Afryki z głównymi faworytami rozgrywek, Wybrzeżem Kości Słoniowej i Ghaną. Po opuszczeniu pokładu samolotu, który zabrał zawodników Jeana Thissena do Angoli, Emmanuel Adebayor i spółka zajęli miejsca w autokarze, który miał przetransportować ich do hotelu. Chcieli w nim pozostać do 31 stycznia, dnia meczu finałowego. Niestety, dla paru osób podróż po państwie organizującym tegoroczne zmagania okazała się ostatnią w życiu. Pojazd wiozący Togijczyków został ostrzelany. Mówiło się nawet o śmierci rezerwowego bramkarza. Ostatecznie „skończyło się” na drugim trenerze i jednym z działaczy. Cały kraj pogrążył się w żałobie. Dotknięci tragedią i pogrążeni w smutku piłkarze, na prośbę swojego rządu, ostatecznie zrezygnowali z udziału w turnieju i wrócili do ojczyzny, by zjednoczyć się z rodzinami opłakującymi swoich bliskich. Nie wszyscy jednak podzielili ich ból.

Zanim skończył się tegoroczny Puchar Narodów Afryki, CAF (Confédération Africaine de Football) – afrykański odpowiednik UEFA – podjął decyzję w sprawie graczy Jeana Thissena. Zostali oni pozbawieni prawa udziału w kolejnej edycji czempionatu Czarnego Lądu, która zostanie rozegrana w Gabonie i Gwinei Równikowe. Czy to rozwiązanie było słuszne? Ależ oczywiście! To przecież ucieczka, niechęć skorzystania z szansy danej przez miejscową federację piłkarską, Togo zdezerterowało! Więc, żeby im dołożyć, zdyskwalifikujmy ich na jeszcze dwa lata. A co? Chcieli się wycofać, to mają. Tak ich nauczymy pokory.

Postępowanie CAF spotkało się jednak ze zdziwieniem ze strony kibiców nie tylko w Afryce, ale także na świecie. Pytanie tylko, czy działacze związku piłkarskiego na Czarnym Lądzie choć trochę się tym przejęli. W sumie to chyba nie. Posiadają w końcu białe koszule, jedwabne krawaty, garnitury za pięć stów lub więcej, spinki do mankietów i limuzyny, dostają dużo kasy, więc co ich to obchodzi. Po co mają przejmować się jakąś tam tragedią w buszu. W końcu tak naprawdę nikt nie zginął. Co tam działacz i drugi trener? Kim oni są? Przecież w trumnie nie wrócił Adebayor. Szkoda tylko, że tymi, którzy polegli, byli ludzie z krwi i kości, mięli nazwiska, żony i dzieci, które osierocili.

Emmanuel Adebayor ledwo uszedł z życiem (fot. http://www.mcfc.co.uk)

Rozważając motywy, jakie kierowały przedstawicielami Afrykańskiej Federacji Piłkarskiej, możemy dojść do jednego wniosku. To, co spotkało reprezentantów Togo i sankcje podjęte wobec niej, to jedna wielka paranoja. Chociaż dwie osoby za chęć uczestnictwa w mistrzostwach kontynentu musiały zapłacić najwyższą cenę. Analizując to wszystko można odnieść wrażenie, że 8 stycznia w Angoli tak naprawdę nie stało się nic. Organizatorzy wszystko zrobili świetnie, na miarę oczekiwań. Śmierć dwóch osób to tylko drobny kurz, który jednym ruchem ręki można strzepać z garnituru. Dzięki temu chociaż Egiptowi ubył konkurent w walce o kolejny tytuł mistrzowski, a Togo akurat mogłoby mieć spore szanse, by mu zagrozić. Wobec tego mam pomysł. Więcej zamachów! W Gabonie i Gwinei Równikowej zorganizujmy więcej ataków! Ostrzelajmy Ghanę, ostrzelajmy Wybrzeże Kości Słoniowej, ostrzelajmy wspomniany Egipt. Niech zrezygnują z udziału w turnieju. Im też dajmy „wilczy bilet” na cztery lata. Zostawmy sobie tylko tę drużynę, której kibicujemy i umożliwmy jej zdobycie tytułu. Szkoda tylko, że w takim przypadku poziom turnieju obniży się i nie będzie miał w nim kto grać, ale to szczegół.

Dręczy mnie wciąż jedno pytanie. Dlaczego w przypadku takiego zachowania CAF wobec Togo nie zareagowała FIFA. W końcu Sepp Blatter jako dobro nadrzędne powinien stawiać dobro piłkarzy. Tylko co Szwajcara mogą obchodzić działania wobec Afryce. On ma na głowie mundial i Czarnym Lądem zajmie się dopiero wtedy, gdy 32 najlepsze reprezentacje świata zaczną się tam zjeżdżać. Nie komentując kroków podejmowanych przez działaczy CAF, daje im na to ciche przyzwolenie. Jak tak bardzo ich popiera, niech pójdzie w ich ślady. Niech zdyskwalifikuje kilka reprezentacji. Nikt do nich nie strzela? To niech zorganizuje mistrzostwa tam, gdzie będą strzelać, najlepiej w Iraku. Może, jak paru piłkarzy światowej klasy wróci do domu z kulami zamachowców w ciele. Może panom w białych kołnierzykach wreszcie otworzą się oczy.